Verhuizen

Verhuizen wil zeggen: spullen verplaatsen.

Ik ben al erg vaak verhuisd. Als ik alle plaatsen meetel, waar ik minstens 2 maanden verbleven heb, ga ik nu naar woonst nummer 18. Daarvan heb ik zelf bewust 17 keer moeten besluiten, welke spullen ik meenam, en welke ik achterliet. Tot een bepaalde leeftijd, heb ik daar eigenlijk nooit echt bij stilgestaan. De eerste verhuis was toen ik nog een peuter was. Daarna waren het "verhuizen" naar een kamer op internaat, een kamer in een huis bij gastfamilies in Noorwegen, een kot, en nog een kot. Er passeerden ook kamers in het buitenland op Erasmus, een kamer bij een lief (dat eigenlijk de kamer van dat lief bleef en enkel een paar boeken, kleren en toiletgerief van mij bevatte), en een gemeenschapshuis, en nog één. Tot dat punt, bleven mijn spullen nog vrij beperkt, en anderzijds bleef ik spullen verzamelen, omdat ik er niet mee geconfronteerd werd.

Gebruiksspullen deelde ik meestal met de overige bewoners van het huis waarin ik terecht kwam. Ik bezat nog niet al te veel kookgerief, tuingerief, elektrische apparaten, enz. Die waren ofwel van iemand anders, ofwel gemeenschappelijk bezit. 

Kleren bleef ik bewaren, thuis bij mijn ouders had ik een overvolle kast, waaruit ik selecteerde wat ik nodig had. Nadien verhuisden wel al mijn kleren mee naar het eerste gemeenschapshuis, waar ze dan ook half mijn slaapkamer innamen.

Mijn boekencollectie breidde zich uit, maar ik ga al altijd ook erg veel naar de bibliotheek, en omdat ik liever mijn geld uitgaf aan reizen dan aan boeken, bleef de verzameling boeken op zich nog beperkt (buiten een hele stapel reisgidsen).

Studiespullen stapelden zich wel in een zeer snel tempo op. Getuigen hiervan zijn ook nu nog steeds dozen en dozen vol studieboeken. Ik weet nog altijd niet goed wat ik ermee moet aanvangen. Ik heb in sommige dozen al meer dan 10 jaar niet meer gekeken. Maar kan ik ze wel wegdoen? Ik heb het gevoel dat ik dan een deel van mijn kennis weggooi. Twijfel twijfel...

Maar nog meer dozen zijn intussen gevuld met emotioneel spul. "Herinneringen" noem ik het, en schrijf het in grote letters op de dozen. Tot voor een paar jaren, dacht ik er nog niet over om hier eventueel ooit eens iets van weg te doen. Mijn herinneringen toch niet! Mijn geheugen! Nu zie ik de stapel tekeningen, brieven, kaartjes, foto's, cadeautjes en prullen staan en besef dat ik die niet wil blijven meeslepen. Ik merk ook dat de stapel in een ras tempo groeit nu ik zelf kinderen heb en het zo moeilijk vind om te kiezen tussen tekening a of tekening b, en ze dan maar allebei in de doos stop. "Ooit" zal ik daar wel eens een selectie in maken. Ooit duurt soms wel héél lang...

Toen ik in mijn eerste echte, volledige, huis ging wonen, kwamen er in sneltempo spullen bij. Zeker omdat ik opeens met twee was, en dubbel zoveel van die handige spullen had. En zeker nu we met z'n vijfjes zijn. Wat een kind allemaal niet meebrengt in huis, al probeer je het nog zo hard te beperken. Kinderen zetten de deur voor een spullenvloedgolf vaak helemaal open.

En dus, ben ik aan het sorteren. Al maanden. Soms komt er een weggooiperiode langs, en lukt het me om drastisch weg te gooien. Soms kabbelt het maanden zonder al te veel veranderingen voort. En soms volgt er weer een spullenexplosie, na een verjaardag of feestdagen, of na een paar veel te uitgebreide winkeltripjes. 

Verhuizen zijn wel ideale momenten om nog eens alles te evalueren. De voorbije 4 verhuizen is bij mij het besef wel gekomen, telkens wat harder, dat ik al jaren dezelfde dozen meesleep. Vele ongeopend. Dus elke verhuis probeer ik een paar dozen minder mee te nemen. Deze keer gaan we voor een serieuze vermindering, en in Berlijn zouden we heel graag met het minimum aan spullen wonen. Een hele uitdaging, maar we geraken er wel, doos per doos per doos ...