Home is wherever I am with you
We zijn intussen enkele maanden verder. Het goede nieuws: we wonen nog altijd in Berlijn! We hebben een bouwgrond gekocht (of nee, correctie, we gaan die bouwgrond zaterdag kopen, dan zitten we bij de notaris en mogen onze handtekeningen weer eens gaan oefenen). We zijn dus aan het dromen en zelfs al heel concreet aan het plannen hoe onze thuis eruit zal gaan zien. Het wordt een houten huis, zo ecologisch mogelijk, ah ja. We dromen al van de tuin ook, met bomen en bloemen en bijen. Er staan al enkele mooie bomen, waaronder een walnoot en een catalpa. Nadenken over de indeling van het huis, dwingt me ook om na te denken over mijn (professionele?) toekomst. Ga ik van thuis uit werken? En wat ga ik dan precies doen? Laat ons zeggen dat ik een hoofd vol ideeën heb, allemaal nog heel zwervend en soms zwevend, en niet echt met elkaar gelinkt. Gelukkig heb ik veel tijd om na te denken tijdens de vele slapeloze nachten. Want die zijn er, met mijn twee eeuwig dorstige melkverslaafden die ook nog eens allemaal tanden en snottebellen en buikkrampjes en zo krijgen, meer dan genoeg!
Het leven hier in Berlijn is een serieuze uitdaging met drie kinderen. Het leven is sowieso een serieuze uitdaging met drie kinderen, ik vermoed dat er weinig ouders het tegendeel zullen beweren - zeker ouders bij wie er ook al eens een tweeling al racend door de living kruipt. Maar het is anderzijds ook zo mooi. Wat interageren ze toch geweldig met elkaar, die kroost van ons! Hoe prachtig om de oudste de jongsten te zien entertainen. Ik smelt telkens hij ze troost en zachtjes toespreekt, op net dezelfde toon als hoe ik het doe. Hij kent al mijn troostliedjes en suswoordjes al vanbuiten, en fluistert ze zachtjes in de oortjes van zijn broer en zus als die het leven weer even een beetje te moeilijk vinden. Gelukkig vinden ze het leven meestal overheerlijk en storten ze er zich vol overgave in. Wat heerlijk om ze tegen elkaar te horen babbelen en uitleggen, en dan gieren van het lachen, allemaal zonder woorden. De nonverbale communicatie viert hoogtij heden ten dage hier in huis. Maar dat is weer een ander thema.
En hoe is Berlijn? Berlijn is druk, en waar we voor vreesden, is ook uitgekomen: we hebben het moeilijk om rustpunten te vinden. Het appartement is mooi, maar de buren zijn luid, kil, op zichzelf gericht. Het is hier vuil. Het voelt vaak als "ieder voor zich". We voelen weinig respect voor medemensen en omgeving. Veel mensen op een hoop, ieder doet maar wat. Maar anderzijds zijn er ook heel mooie plaatsen hier, en lieve mensen. Is er altijd wel wat te beleven, zijn er prachtige initiatieven voor kinderen, inspirerende mensen, fijne plaatsen waar de atmosfeer plots toch klopt en de er opeens een warmte hangt die tot diep vanbinnen dringt. Gelukkig. Het is altijd zoeken na een verhuis, maar in een grootstad als Berlijn voelt het alsof de zoektocht nog een paar jaartjes zal duren. Om dan tot het besef te komen dat het dát net is, die zoektocht, dat er geen doel is. Of zo. We zullen zien!
Ik ben nog altijd een beetje aan het zoeken waar ik met dit blogje naartoe wil, dus ik schrijf voorlopig maar wat, en dan zien we wel. Gaat het over leven in Berlijn? Gaat het over kinderen? Gaat het over tweelingen? Gaat het over in het buitenland leven? Gaat het over minimalisme en terug naar de essentie? Gaat het over een huis bouwen? Awel, het kan nog alle kanten uit. Wederom: spannend hé!
Het leven hier in Berlijn is een serieuze uitdaging met drie kinderen. Het leven is sowieso een serieuze uitdaging met drie kinderen, ik vermoed dat er weinig ouders het tegendeel zullen beweren - zeker ouders bij wie er ook al eens een tweeling al racend door de living kruipt. Maar het is anderzijds ook zo mooi. Wat interageren ze toch geweldig met elkaar, die kroost van ons! Hoe prachtig om de oudste de jongsten te zien entertainen. Ik smelt telkens hij ze troost en zachtjes toespreekt, op net dezelfde toon als hoe ik het doe. Hij kent al mijn troostliedjes en suswoordjes al vanbuiten, en fluistert ze zachtjes in de oortjes van zijn broer en zus als die het leven weer even een beetje te moeilijk vinden. Gelukkig vinden ze het leven meestal overheerlijk en storten ze er zich vol overgave in. Wat heerlijk om ze tegen elkaar te horen babbelen en uitleggen, en dan gieren van het lachen, allemaal zonder woorden. De nonverbale communicatie viert hoogtij heden ten dage hier in huis. Maar dat is weer een ander thema.
En hoe is Berlijn? Berlijn is druk, en waar we voor vreesden, is ook uitgekomen: we hebben het moeilijk om rustpunten te vinden. Het appartement is mooi, maar de buren zijn luid, kil, op zichzelf gericht. Het is hier vuil. Het voelt vaak als "ieder voor zich". We voelen weinig respect voor medemensen en omgeving. Veel mensen op een hoop, ieder doet maar wat. Maar anderzijds zijn er ook heel mooie plaatsen hier, en lieve mensen. Is er altijd wel wat te beleven, zijn er prachtige initiatieven voor kinderen, inspirerende mensen, fijne plaatsen waar de atmosfeer plots toch klopt en de er opeens een warmte hangt die tot diep vanbinnen dringt. Gelukkig. Het is altijd zoeken na een verhuis, maar in een grootstad als Berlijn voelt het alsof de zoektocht nog een paar jaartjes zal duren. Om dan tot het besef te komen dat het dát net is, die zoektocht, dat er geen doel is. Of zo. We zullen zien!
Ik ben nog altijd een beetje aan het zoeken waar ik met dit blogje naartoe wil, dus ik schrijf voorlopig maar wat, en dan zien we wel. Gaat het over leven in Berlijn? Gaat het over kinderen? Gaat het over tweelingen? Gaat het over in het buitenland leven? Gaat het over minimalisme en terug naar de essentie? Gaat het over een huis bouwen? Awel, het kan nog alle kanten uit. Wederom: spannend hé!
Comments
Post a Comment