De Droomfactorij

Het voorbije weekend stond helaas volledig in het teken van onze hond, die door het oog van de naald is gekropen na een levensreddende operatie zaterdagnacht. Het Universitätsklinikum voor Kleintiere in Düppel verdient alle lof en eer en dankbaarheid, wat een geweldige, lieve, competente, begripvolle, inlevende mensen werken daar seg. Wow!

We gaan een huisje bouwen, dat wil ook zeggen dat we een heleboel keuzes moeten maken. We hebben een architect gevonden waar we ons goed bij voelen. Dat klinkt simpel en we hebben het geluk gehad dat we hem ook echt snel en vlot gevonden hebben. Toch kwamen we ook enkele andere architecten en bouwfirma's tegen. Wat me vooral opviel, was dat er weinig geluisterd werd en veel werd gezegd hoe "men" nu eenmaal een huis hoort in te delen. "Minstens 12m² voor een kinderkamer is echt nodig." "Zonder een dressing kan je absoluut niet." "Je hebt minstens drie badkamers nodig als je drie kinderen hebt." Zo'n uitspraken deden deze architecten dus, enkele minuten nadat ik hen had verteld dat we slaapkamers zien als kamers om in te slapen, dat we geen dressing nodig hebben want proberen te minimaliseren, ook qua kleding, en dat we ons in ons huidige appartement afvragen waarom er in hemelsnaam drie douches zijn. Niet geluisterd, dus. De toffe arc...

Ik ga een poging ondernemen om over onze weekends hier in Berlijn een verslagje te schrijven, de ene keer al wat gedetailleerder dan de andere. Er valt hier zo veel te beleven, dat ik het graag in dit openbare geheugen opsla voor eventuele geïnteresseerden of om zelf mijn niet-openbare geheugen indien nodig op te frissen. 4-5 november 2017 Zaterdag stond volledig in het teken van een notarisbezoekje. Met onze voltallige kroost maakten we het notariskantoor onveilig, zetten en passant een paar handtekeningen, en mogen ons dus binnenkort eigenaar van een lapje Berlijnse grond noemen. Zondag maakten we een wandeling in onze buurt, Adlershof en Johannistal. We wandelden door het Landschaftspark Johannistal langs de "kapotte huizen" (sic de 4-jarige) naar het Johannisthaler Park. Het Landschaftspark ligt naast onze woonst en bezoeken we zeer regelmatig. Het was vroeger een luchthaven , en is nu een leuke plek met schapen en koeien in het midden in een stukje open natuurgebied ...

We zijn intussen enkele maanden verder. Het goede nieuws: we wonen nog altijd in Berlijn! We hebben een bouwgrond gekocht (of nee, correctie, we gaan die bouwgrond zaterdag kopen, dan zitten we bij de notaris en mogen onze handtekeningen weer eens gaan oefenen). We zijn dus aan het dromen en zelfs al heel concreet aan het plannen hoe onze thuis eruit zal gaan zien. Het wordt een houten huis, zo ecologisch mogelijk, ah ja. We dromen al van de tuin ook, met bomen en bloemen en bijen. Er staan al enkele mooie bomen, waaronder een walnoot en een catalpa. Nadenken over de indeling van het huis, dwingt me ook om na te denken over mijn (professionele?) toekomst. Ga ik van thuis uit werken? En wat ga ik dan precies doen? Laat ons zeggen dat ik een hoofd vol ideeën heb, allemaal nog heel zwervend en soms zwevend, en niet echt met elkaar gelinkt. Gelukkig heb ik veel tijd om na te denken tijdens de vele slapeloze nachten. Want die zijn er, met mijn twee eeuwig dorstige melkverslaafden die ook no...

Ik denk veel na over minimalisme, leven met de essentie, enkel wat je nodig hebt. Maar ik ben ook een fleurig, bloemetjes, regenbogen, mooie dingen - liefhebbend persoon. Als je wat rondklikt en -leest op websites en blogs over minimalisme, krijg je al snel de indruk dat het sowieso gepaard gaat met witte muren, zwarte kleren, en weinig kleur. Ik kan zo'n interieur ook wel apprecieren, maar ik hou toch te veel van regenboogkleurtjes om in een wit huis te kunnen leven, denk ik. Al moet ik het misschien wat anders bekijken... De muren zelf kunnen toch wit zijn, en dan nog kan ik kleur in huis brengen met tekeningen, foto's, spulletjes, planten en bloemen? Zolang ik blij word van die spullen, prima toch? Ik merk dat ik soms op zoek ga naar regels, "als je dat aantal spullen hebt" of "als je enkel witte muren hebt" ben je goed bezig. Terwijl ik het met van die arbitraire regels eigenlijk net moeilijk heb, kijk maar naar godsdiensten en de soms absurde dingen die...

Verhuizen wil zeggen: spullen verplaatsen. Ik ben al erg vaak verhuisd. Als ik alle plaatsen meetel, waar ik minstens 2 maanden verbleven heb, ga ik nu naar woonst nummer 18. Daarvan heb ik zelf bewust 17 keer moeten besluiten, welke spullen ik meenam, en welke ik achterliet. Tot een bepaalde leeftijd, heb ik daar eigenlijk nooit echt bij stilgestaan. De eerste verhuis was toen ik nog een peuter was. Daarna waren het "verhuizen" naar een kamer op internaat, een kamer in een huis bij gastfamilies in Noorwegen, een kot, en nog een kot. Er passeerden ook kamers in het buitenland op Erasmus, een kamer bij een lief (dat eigenlijk de kamer van dat lief bleef en enkel een paar boeken, kleren en toiletgerief van mij bevatte), en een gemeenschapshuis, en nog één. Tot dat punt, bleven mijn spullen nog vrij beperkt, en anderzijds bleef ik spullen verzamelen, omdat ik er niet mee geconfronteerd werd. Gebruiksspullen deelde ik meestal met de overige bewoners van het huis waarin ik ter...