Essentie
Wat is de essentie voor mij? Wat is de essentie voor ons? Welke factoren zijn het belangrijkste in ons leven? Wat bepaalt ons geluk? Wat maakt onze thuis, een thuis?
Als je met je gezin al een tijdje in het buitenland woont, ver weg van familie en (jeugd)vrienden, dan zwermen deze gedachten regelmatig door je hoofd. Als je dan ook nog eens kindervolk op de wereld zet, en het enorme en soms verpletterende verantwoordelijkheidsgevoel dat daarmee gepaard gaat ten volle op je voelt inwerken, zorgen deze gedachten zelfs voor slapeloze nachten. Niet dat die nachten altijd erg zijn, er wordt ook in gedroomd (met de ogen open). En niet dat ik anders had kunnen slapen, met twee kleintjes aan de borst.
Een paar maanden geleden, besloten we (nogmaals) om te verhuizen. Deze keer naar Berlijn! Een grootstad, amai! Van dorp naar stad, van bos naar gebouwenjungle, van ruim huis met grote tuin naar appartement. Minder groen, meer cultuur. Minder bomen, meer mensen. Meer opties, meer keuzes. Maar hopelijk ook, al klinkt dat contradictorisch, meer eenvoud, meer essentie.
Eén auto gaat weg, wie weet volgt de tweede ook... De tram en trein rijden vlakbij. Winkels, bib, kindergarten, zwembad, ... alles is te voet bereikbaar, of na een klein fiets- of tramritje.
Een nieuw appartement, geen verbouwgeprul meer (toch voor een tijdje), meer tijd voor ons gezin.
Een kleinere woonst en minituintje, dus minder onderhoudsverplichtingen, en hopla, nog meer tijd voor ons gezin.
Een boerenmarkt en verpakkingsvrije winkels vlakbij, dus minder verpakkingsrommel en minder afval.
Minder opbergruimte, dus sowieso minder spullen. Of leven in een spullenchaos, wat niet de bedoeling is, dus we gaan écht wel voor minder spullen.
Een nieuw energiezuinig appartement met stadswarmte, dus een kleinere voetafdruk.
Met zoveel "minder", hopen we de overvloed aan keuzemogelijkheden en al het aanbod in die bruisende hoofdstad wat beter aan te kunnen. Zei ik het al? SPANNEND!!
Als je met je gezin al een tijdje in het buitenland woont, ver weg van familie en (jeugd)vrienden, dan zwermen deze gedachten regelmatig door je hoofd. Als je dan ook nog eens kindervolk op de wereld zet, en het enorme en soms verpletterende verantwoordelijkheidsgevoel dat daarmee gepaard gaat ten volle op je voelt inwerken, zorgen deze gedachten zelfs voor slapeloze nachten. Niet dat die nachten altijd erg zijn, er wordt ook in gedroomd (met de ogen open). En niet dat ik anders had kunnen slapen, met twee kleintjes aan de borst.
Een paar maanden geleden, besloten we (nogmaals) om te verhuizen. Deze keer naar Berlijn! Een grootstad, amai! Van dorp naar stad, van bos naar gebouwenjungle, van ruim huis met grote tuin naar appartement. Minder groen, meer cultuur. Minder bomen, meer mensen. Meer opties, meer keuzes. Maar hopelijk ook, al klinkt dat contradictorisch, meer eenvoud, meer essentie.
Eén auto gaat weg, wie weet volgt de tweede ook... De tram en trein rijden vlakbij. Winkels, bib, kindergarten, zwembad, ... alles is te voet bereikbaar, of na een klein fiets- of tramritje.
Een nieuw appartement, geen verbouwgeprul meer (toch voor een tijdje), meer tijd voor ons gezin.
Een kleinere woonst en minituintje, dus minder onderhoudsverplichtingen, en hopla, nog meer tijd voor ons gezin.
Een boerenmarkt en verpakkingsvrije winkels vlakbij, dus minder verpakkingsrommel en minder afval.
Minder opbergruimte, dus sowieso minder spullen. Of leven in een spullenchaos, wat niet de bedoeling is, dus we gaan écht wel voor minder spullen.
Een nieuw energiezuinig appartement met stadswarmte, dus een kleinere voetafdruk.
Met zoveel "minder", hopen we de overvloed aan keuzemogelijkheden en al het aanbod in die bruisende hoofdstad wat beter aan te kunnen. Zei ik het al? SPANNEND!!
Comments
Post a Comment